Mijn naam is Benno Rijpkema. Als klankbord sta ik naast leiders die veel verantwoordelijkheid dragen en voelen dat deze tijd iets anders van hun leiderschap vraagt.
Niet om hen te vertellen wat ze moeten doen, maar om samen scherper te zien wat er werkelijk speelt, wat oud is en wat nu van hen vraagt om geleefd te worden.
Ruim zevenentwintig jaar werk ik in en rond organisaties. Ik leerde strategie, structuur en verandering van dichtbij kennen. Gaandeweg zag ik steeds scherper dat wezenlijke beweging zelden begint bij een model of een plan.
Ze begint bij wat een leider ziet.
Bij wat hij bereid is onder ogen te komen.
En bij de moed om daarnaar te handelen.
Daar ontmoet ik de leider achter de functie.
Jarenlang werkte ik met strategie, organisaties, teams en verandering. En steeds opnieuw zag ik hetzelfde. Organisaties lopen zelden alleen vast door een gebrek aan kennis. Veel vaker zit de beweging vast in wat niet benoemd wordt. In spanning die iedereen voelt maar niemand bespreekt. In patronen die zich blijven herhalen. In verantwoordelijkheden die op de verkeerde plek terechtkomen.
Daardoor verschoof mijn werk.
Minder snel adviseren.
Meer waarnemen.
Minder oplossingen aandragen.
Meer zichtbaar maken wat gezien wil worden.
Niet om minder te doen, maar om dichter te komen bij wat werkelijk beweging vraagt.
Ik geloof niet dat leiders perfect hoeven te zijn.
Ik geloof ook niet dat organisaties maakbaar zijn.
Wel geloof ik dat leiders veel mogelijk maken door de plek vanwaaruit zij leiden.
Dat helderheid beweging brengt.
Dat waarheid, hoe ongemakkelijk soms ook, ruimte maakt.
En dat leiderschap pas werkelijk verandert wanneer wat je ziet, zegt, kiest en doet steeds meer met elkaar overeenkomt.
Dat is niet alleen mijn werk geworden.
Het is ook de manier waarop ik zelf probeer te leven.
Mijn kracht zit niet in sturen of duwen, maar in volledig aanwezig zijn – afgestemd, aandachtig, zonder haast.
Omdat ik werk met wat wérkelijk is – ook als het schuurt. Ik begeleid mensen niet om het mooier te maken, maar om het echte te zien.
Ik bied bedding. Geen fix, geen format – maar ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan of iemand zichzelf weer kan ontmoeten.
Ik luister, spiegel en stel vragen zonder belang bij de uitkomst. Daardoor kun je zeggen wat elders moeilijker gezegd kan worden en scherper horen wat je zelf eigenlijk al weet.
Die drie rollen vormen samen mijn manier van naast leiders staan.
Ik geloof dat leiders een bijzondere plek innemen in de overgang waar organisaties en samenleving nu doorheen gaan.
Niet omdat alles van hen afhangt.
Wel omdat hun manier van kijken, kiezen en handelen veel bepaalt van wat anderen om hen heen wel of niet kunnen doen.
Daarom heb ik ervoor gekozen naast leiders te staan die het nieuwe al zien of voelen en bereid zijn het werkelijk te leven.
Daar ligt mijn plek.
