De echte vraag is hoe je gaat leven wat je inmiddels ziet.
Je wilt bouwen aan een gezond en florerend bedrijf. Een organisatie die kan blijven bewegen zonder dat jij alles hoeft te dragen. Waar vakmensen hun plek innemen, verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen en weten waaraan ze bijdragen.
Tegelijk werken er in je omgeving verwachtingen, belangen en systemen die oude reflexen in jou activeren. Onder druk is de verleiding groot om weer te grijpen naar controle, overnemen en zekerheid.
Ik sta als klankbord naast leiders die in bewustzijn zijn gegroeid en dat bewustzijn niet langer willen scheiden van hoe zij leven, werken en leiden.
Juist wanneer het spannend wordt.
Je wilt ruimte geven, maar mensen blijven naar boven kijken.
Je wilt verantwoordelijkheid laten waar die hoort, maar belangrijke besluiten eindigen toch weer bij jou.
Je wilt dat vakmensen hun plek innemen, terwijl oude patronen en verwachtingen blijven terugkomen. Vanuit je eigen organisatie, maar ook vanuit klanten, financiers, aandeelhouders en andere partijen om je heen.
Veel van wat je tot hier bracht, helpt je nog steeds.
Alleen vraagt deze tijd méér dan wat vroeger volstond.
We leven in een wisseling van tijdperk. Oude opvattingen over leiderschap, controle en verantwoordelijkheid verliezen hun vanzelfsprekendheid. Tegelijk ontstaan van onderop nieuwe vormen van organiseren, samenwerken en verantwoordelijkheid nemen.
Leiders komen daardoor tussen twee bewegingen te staan: een oude werkelijkheid die nog trekt en een nieuwe werkelijkheid die al zichtbaar wordt. En naarmate je bewustzijn groeit, verandert ook de manier waarop je kijkt naar wat er in je organisatie gebeurt.
Een stroef MT, terugkerend conflict of verantwoordelijkheid die steeds omhoog schuift, hoeft niet alleen een los probleem te zijn. Het kan ook iets zichtbaar maken over onderliggende patronen, overtuigingen, verhoudingen of verantwoordelijkheden die niet liggen waar ze horen.
Dan verandert de vraag. Niet alleen: Hoe lossen we dit op?
Maar ook:
Wat laat dit ons zien?
En wat vraagt dat van mijn leiderschap?
Misschien zie je al behoorlijk scherp waar je naartoe wilt. Dan ontstaat een andere vraag:
Hoe blijf je dat leiderschap leven wanneer de werkelijkheid om je heen oude reflexen in jou activeert?
Precies daar begint ons gesprek.
Je bent anders gaan kijken naar leiderschap, mensen, macht en verantwoordelijkheid. Alleen weet je nog niet altijd hoe je dat in de praktijk handen en voeten geeft.
Je geeft ruimte en probeert verantwoordelijkheid te laten waar die hoort. Toch komt onder druk veel weer bij jou terecht.
Je ziet patronen die je eerder misschien alleen als problemen zag. Nu wil je begrijpen wat ze laten zien en wat er werkelijk moet veranderen.
Je wilt een gezond en florerend bedrijf waarin vakmensen hun plek innemen, verantwoordelijkheid dragen en samen het bestaansrecht tot leven brengen.
Aandeelhouders, klanten, financiers, systemen of je eigen oude reflexen kunnen je uitnodigen weer te gaan controleren, overnemen of zekerheid zoeken.
Organisaties veranderen niet wezenlijk door nieuwe structuren, processen of veranderprogramma’s alleen. De beweging begint ook bij hoe leiders kijken, kiezen en handelen.
Wanneer jij anders kijkt naar verantwoordelijkheid, macht, mensen en succes, verandert ook wat je in de organisatie mogelijk maakt.
Voor mij is een organisatie een gemeenschap van vakmensen. Mensen die weten waarvoor de organisatie bestaat, hun plek innemen, verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen en samen het bestaansrecht tot leven brengen.
Dat vraagt leiderschap dat richting geeft zonder alles naar zich toe te trekken. Dat ruimte geeft zonder afwezig te worden. Dat verantwoordelijkheid laat waar zij hoort.
Bezield Leiderschap wordt zo zichtbaar in de manier waarop je organiseert, besluit, begrenst en ruimte geeft.
Over die beweging schreef ik Bezield Leiderschap. Over leiders die anders naar zichzelf, mensen en organisaties gaan kijken. En over wat er mogelijk wordt wanneer dat bewustzijn zichtbaar wordt in hoe zij leiden.
Maar een boek lezen is iets anders dan het op maandagochtend leven.
Juist wanneer een besluit pijn doet. Een MT naar jou blijft kijken. Een aandeelhouder druk zet. Of je merkt dat je onder spanning terugvalt in wat je eigenlijk niet meer wilt.
Daar begint mijn werk als klankbord.
Je komt misschien met een heel concreet vraagstuk. Een MT dat vastloopt. Een besluit dat blijft liggen. Verantwoordelijkheid die steeds terugkomt. Een spanning waarvan je voelt dat er meer onder zit.
Ik help je scherper zien wat er werkelijk speelt. Niet alleen wat zichtbaar gebeurt, maar ook wat daaronder mogelijk meespeelt. En ik help je vervolgens om wat je innerlijk inmiddels weet handen en voeten te geven in je rol als leider en in de organisatie.
In een gesprek. Een besluit. Een grens. Een structuur. Een andere verdeling van verantwoordelijkheid.
Wat zacht of moeilijk grijpbaar lijkt, maken we concreet in de werkelijkheid van alledag.
Ik bouw je organisatie niet voor je. Ik sta naast je terwijl jij haar bouwt.
Uiteindelijk gaat het niet om minder leiderschap. Het gaat om een organisatie die steeds minder afhankelijk wordt van voortdurende sturing van bovenaf.
Waar vakmensen hun plek innemen. Verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen. Weten waaraan zij bijdragen. En samen het bestaansrecht van de organisatie tot leven brengen.
Dat vraagt iets van hen.
En het vraagt iets van jou.
Want wanneer mensen werkelijk verantwoordelijkheid gaan dragen, moet jij ook bereid zijn om niet automatisch weer over te nemen zodra het spannend wordt.
Zo kan een organisatie steeds meer door haar mensen worden gedragen en vanuit haar bestaansrecht blijven bewegen.
Misschien weet je al veel langer dat je anders wilt leven en leiden.
Misschien zoek je vooral iemand die helpt om daar in de dagelijkse werkelijkheid trouw aan te blijven.
Dan begint ons gesprek daar.
